Korsyka – część południowa

Nazajutrz pokręciliśmy się nieco po miasteczku (faktycznie ładne, ale niczym szczególnym się nie wyróżniło) i poszliśmy łapać kolejne stopy via Sartene do Ajaccio, wymyśliłem bowiem, że skoro jesteśmy na tyle zmęczeni, że chwilowo mamy wszystkiego dość, to moglibyśmy się nieco zregenerować u Moniki i Barego, którzy na pewno chętnie by nas na jedną-dwie noce przyjęli. A że na Korsyce jest wszędzie blisko, więc już tego samego dnia wieczorem byliśmy w Ajaccio. A tu niespodzianka: Monika i Bary kilka dni temu wyjechali do Polski. No faktycznie, mówili mi! No i mamy problem, bo ich francuscy znajomi ani nam bracia ani swaci, więc nie bardzo wypada prosić ich o nocleg. Ja coś tam przebąknąłem o zostawieniu rzeczy, ma co się zgodzili, ale ze nic więcej nam nie zaproponowali, więc poszliśmy spać na plażę. Od tego czasu zresztą robiliśmy to właściwie codziennie przez dwa tygodnie i bardzo nam się to spodobało. Najfajniejsza była mina plażowiczów, którzy rano brali plastikowe leżaki z ogólnodostępnej kupki właśnie wtedy, kiedy myśmy je już skwapliwie odnosili ;)

No cóż, skoro Ajaccio nas nie powaliło gościnnością, to nie pozostało nic innego jak się zmywać dalej. A na „dalej” Mały miał szczegółowy plan: menhiry w Filitosa, białe plaże w Tizzano i wapienne klify w Bonifaccio. Nie miałem innego wyjścia niż zabrać się z nim ;)

Byłem wszelako pełen złych przeczuć pamiętając moje problemy ze stopowaniem po Korsyce. A tymczasem było tak: ledwo stanęliśmy na rogatkach Ajaccio (no dobra, może po 15 minutach :p), a tu zatrzymuje się ktoś i pyta, dokąd. „Do Filitosy”, mówimy (czyli jakieś 60 km totalnie bocznymi drogami). „To świetnie – ja też!”, słyszymy. No niewiarygodne – taksówka czy co?! Okazało się, że koleś miał punkt docelowy kilka kilometrów wcześniej, ale dowiózł nas aż pod samą bramę Open Air muzeum w Filitosie, gdzie dumnie stoją megality sprzed 3 tysięcy lat. Takie korsykańskie Stonehenge, tylko że tutaj są to raczej ultraprymitywne figurki niż jakaś konstrukcja i właściwie wszystkie mają falliczne kształty, więc dość szybko się Filitosą znudziliśmy i poszliśmy łapać stopa do Tizzano (czyli znów boczna droga). I znów miła niespodzianka – z jedną krótką przesiadką na samo miejsce! :)

Tizzano jest nadmorską miejscowością słynną ze swoich „białych plaż”, czyli plaż, gdzie piasek jest jasnoszary (bo parę białych rzeczy w życiu widziałem i ten piasek biały NIE BYŁ :p). Mały wymyślił, że wreszcie się tam zrestujemy po „traumatycznych” górskich przeżyciach. Więc tradycyjnie już zadekowaliśmy się na plaży, ale tutaj była ona akurat wyjątkowo krótka, więc właściwie w naszym „domku” była kupa ludzi, tym bardziej, że jedyne osłonięte od wiatru miejsce wypadało tuż obok ścieżki, którą docierali plażowicze z pobliskiego kempingu. Krótko mówiąc, sielanka. Na dodatek okazało się, że jest tam mnóstwo os i – choć gniazda żadnego nie znaleźliśmy – odtąd nieustannie nam towarzyszyły, a podczas posiłków eskortowały nas w zwiększonych siłach. „Pyszną” zabawą było uważać, czy kawałek jedzenia umieszczany w ustach akurat nie zawiera w charakterze przystawki tego skądinąd sympatycznego przedstawiciela szerszeniowatych (a może osowatych :p). A było co jeść, bo już od dłuższego czasu kusiły nas na Korsyce opuncje figowe i ich owoce przypominające kiwi, ale cholernie kolczaste. Spróbowaliśmy ich kilka z krzaka i już przy obieraniu ze skórki pokłuliśmy się jak cholera drobnymi jak włos i niesamowicie ostrymi igiełkami. A kiedy przyszło do jedzenia (swoją drogą owoce pyszne!) to mieliśmy też podziurawione języki i wargi, więc opuncję raczej sobie odpuściliśmy ;)

No, ale w sumie było jak w „Rejsie”: cudownie jest, cudownie. Połaziliśmy trochę po miasteczku, wykąpaliśmy się i poprali na kempingu (chyba nawet za darmochę, ale nie pamiętam), plus oczywiście w morzu, a poza tym ja postanowiłem nazbierać małży i je ugotować. Małże okazały się straszliwie mizerne w tej okolicy (czyżby przebrane? :p), a przy tym niezwykle oporne w gotowaniu, właściwie czułem się, jakbym jadł gumę. Oczywiście z osami, które na hasło „małże” zleciały się jeszcze liczniej niż zazwyczaj.

Bodaj drugiego (i ostatniego) dnia tego naszego restowania przeżyliśmy małą konsternację. Po powrocie z zakupów w miasteczku stwierdziliśmy bowiem, że zniknęła Małego karimata. Zapomniałem dodać, że wszystkie rzeczy oprócz dokumentów i pieniędzy zostawialiśmy swobodnie w naszym „domku” na plaży (tj. rozciągniętej podłodze mojego byłego namiotu, która umożliwiała nam spanie bez dość uciążliwego towarzystwa piasku) i nigdy żadna z nich nikogo nie zainteresowała. Co zresztą – w przeciwieństwie do nieodległych Włoch – jest na Korsyce normą. Właściwie można by powiedzieć, że powiedzenie „okazja czyni złodzieja” tam jest nieznane. A jednak karimata zniknęła. Cóż było robić – zaczęliśmy szukać w okolicy – może ktoś pożyczył, żeby na niej poleżeć na plaży? (tego nie można było wykluczyć) Może wiatr gdzieś przesunął? No nie ma, wcięło! Mały nieledwie już się pogodził ze stratą (choć zrobiwszy się podejrzliwi zamierzaliśmy wkrótce iść na kemping i popatrzeć, na czymże to ludzie wypoczywają), kiedy przymaszerował  pewien pan z Małego karimatą. Powiedział, że znalazł ją na drodze na kemping i nie wiedząc, co zrobić, wziął ze sobą, a potem ktoś mu powiedział, ze jacyś ludzie nocują na plaży, więc stwierdził, że nawet jeśli to nie nasza, to nam się przyda. A że była nasza, to podziękowaliśmy panu, karimatę przywaliliśmy kamieniami i udaliśmy się na kemping celem kąpieli, a potem spać. 

Nazajutrz droga nasza wiodła już do Bonifaccio na samym południowym krańcu wyspy, jako że tego dnia zamierzaliśmy się dostać na Sardynię. Ze stopem były niejakie problemy, ale generalnie dało się zaobserwować, że w części, gdzie jest mniej gór, łatwiej się z kimś zabrać. Być może ludzie w górach bardziej się boją napadu (na Korsyce jeszcze niedawno aktywnie choć na szczęście ponoć dość nieporadnie działali separatystyczni terroryści). W każdym razie stopowanie przebiegło bez większych przygód i trudności.

Bonifaccio – piękne! Perełka śródziemnomorska, oczywiście – jak to w moich opiniach o miastach – głównie dzięki położeniu. Klify, białe klify z bardzo kruchej skały przypominające raczej gips, aczkolwiek podobno to wapień ;) Błękitne fale lekko uderzają, słoneczko świeci, laski opalają się topless, no idylla. Zrobiliśmy zakupy w biedronce (tak, tak, jest tam, aczkolwiek nazywa się jakoś po francusku, natomiast logo to samo), pozwiedzaliśmy miasteczko i heja na prom.

Na promie zaś zaczęliśmy się z rozmówek uczyć włoskiego. W końcu zmieniamy kraj! Mieliśmy na to całe pół godziny, więc nauczuliśmy się liczyć do trzydziestu. Dobre i to, aczkolwiek przy dziesiątkach tysięcy lirów, jakimi przyszło nam wkrótce operować było to trochę mało ;)

Tryptyk śródziemnomorski 2001:

Poprzednia

1

2

3

4

5

6

7

8

Następna