Grupa powrotna (Kiero, Żaba, Mały i Sokół) miała pociąg z Terespola o godz. 9.54. Zostaliśmy tedy sami z Adasiem z planem upatrzenia spływu kajakiem Bugiem w stronę Warszawy lub – gdyby lipa – złapania pośpiesznego o 12.24 do Warszawy i spotkania grupy powrotnej w tejże.
Najpierw udaliśmy się do c@fe, gdzie udało nam się zaledwie sprawdzić nazwy miejscowości, z których bywają organizowane spływy na Bugu oraz dowiedzieć się, gdzie one leżą na mapie. Były to: Niemirów, Gnojno, Wajków, Serpelice, Zabuże, Mielnik, Zagórze. Sprawdziliśmy jeszcze GG (Sokół pytał 28 lipca, czy wziąć saperkę na latrynę i podejmował się nią machać) i poszliśmy piętro niżej, gdzie w sklepie mięsnym kupiliśmy „kieł. polska wędz.” oraz „parówki sok.” i chleb. Zjedliśmy to-to (mniam –  polska kiełbasa) na murku dworca, Adaś wymienił dolary, ja kupiłem cherry coke i gazetę Wyborczą i już był autobus do Janowa Podlaskiego, skąd planowaliśmy łapać następny w pożądaną okolicę.

Droga do Janowa była marnej jakości, a przy tym w ciągłych remontach i objazdach, więc wytrzęsło nas na maślankę, ale w Janowie byliśmy na czas. Po tankowaniu czystego paliwa (nareszcie!) i toalecie na stacji oraz podziwianiu XV 750 Virago sprowadzonej z USA przez pewnego nobliwego pana usiedliśmy z piffkiem i colą pod parasolem by podziwiać miejscowe chicksy (warto!). Adaś palił fajkę, a Miki pił kolejne Tymbarki i tak dotrwali do 14.55, kupili kwas chlebowy i mineralkę cytrynową i poszli na autobus.

Jak niepyszni poszliśmy łapać stopa i za trzecim kiwnięciem zatrzymał się chłopak Oplem, który jechał w stronę  odległego o 9 km Gnojna- pierwszego celu naszej podróży. Miał nas zawieźć tylko do Bubla, ale machnął ręką i  dogonił autobus w Gnojnie, którym doradził nam jechać do Serpelic, bo tam są ośrodki. 

W autobusie zasięgnęliśmy języka (miejscowego- bardzo śpiewny i trudno zrozumiały, ale wulgaryzmy te same) i już wiedzieliśmy, gdzie i których ośrodków mamy szukać. Postanowiliśmy mimo to pytać o kajaki we wszystkich położonych nad rzeką, bo spodziewaliśmy się wielu rezerwacji na długi weekend. Rzeczywiście na początku było marnie – kajaków brak. Dopiero dwa ostatnie ośrodki dały nam nadzieję: w „Małgosi” najpierw powiedzieli, że tak, a później, że jednak nie, a w „Asie” się zgodzili za 20zł od kajaka za dobę + 1zł za każdy przejechany po niego kilometr. Tak to „As” i „Małgosia” rozwiązały nasz problem z kajakiem.

W ośrodku wzięliśmy kąpiel, a szef (instruktor survivalu- 605 732 158) przedstawił nam swoją córkę Kamilę, która była zainteresowana naszą wyprawą na Elbrus, bo sama chce jechać na K2(!). Nie wyglądała na specjalnie przygotowaną, bo nie za wiele wiedziała jaki sprzęt ma wziąć, ale może jest małomówna? Tam również uświadomiłem sobie, że w Terskole zostawiłem swoje buty Chiruca!! Bardzo niezajebiście – minus 600 zł!! 

Potem poszedłem do sklepu i zadzwonić do rodziców i załapałem się na lifta traktorem z sianem wsiadając i wysiadając w biegu.

Początkowo było dość chybotliwie – aż założyłem kapok – ale po stu metrach dzielnie już wiosłowaliśmy w dół płyciutkiego Bugu. Zdarzało nam się nawet zahaczyć wiosłem o dno, ale nie osiedliśmy ani razu. Po nieco ponad godzinie rozbiliśmy obóz na lewym brzegu na niewielkiej łączce. Mieliśmy już rozbijać namiot, kiedy powiedziałem „Jeszcze się napiję kwasa”, na co Adaś „A, to ja też się odleję!”.

Po rozbiciu – o dziwo niezaśmierdłego – namiotu, zrobiliśmy z pewnymi kłopotami, ale sukcesem kuskus z sosem i z mięsem na zreanimowanym palniku i opędzając się od komarów poszliśmy spać.

Noc upłynęła spokojnie, choć było dość duszno. Adaś skarżył się na kamień pod karimatą, a ja na sraczkę. Wstaliśmy po 8.00 i obecnie byczymy się na słoneczku susząc rzeczy na zbudowanym z dwóch gałęzi wieszaku, który przed chwilą zresztą przewalił nam się na wietrze i rzeczy są całe w piasku. Atmosfera jak z „Rejsu”: „Cudownie jest, cudownie…”, a ja mam ochotę na półlitrową Jogobellę z ekstra dużymi kawałkami wiśni...

Jogobelli nie było gdzie kupić, ale i tak było zajebiście. Po śniadaniu wygrzebaliśmy się i wreszcie przed 12.00 zwodowaliśmy nasz „Postrach szprot” i ruszyliśmy zmierzyć się z żywiołem i zamieszkującymi go bestiami.
Żywioł miał pełno mielizn i niekiedy trzeba było holować kajak, a pierwszą bestią okazał się napotkany za mostem kolejowym golden retriever, który nas z daleka obszczekał, a kiedy do nas dopłynął – ochlapał. Poza tym był bardzo fajny i przyjazny, więc popasaliśmy nieco w jego towarzystwie, napisaliśmy kilka SMS’ów, a potem popłynęliśmy dalej.

WTRĘT: na poprzednim popasie paliliśmy fajkę i napotkaliśmy kolesi, którzy poczęstowali nas wódką, bo sądzili, że palimy ganje i się załapią! Nie byli zbyt fajni, więc szybko się zmyliśmy Poza tym przez cały dzień towarzyszył nam silny przeciwny wiatr, który tworzył fale (stan rzeki 2) i odbierał ochotę na wiosłowanie, a gdy tylko przestawaliśmy to robić, spychał nas w górę rzeki(!). Koniec WTRĘTU.

Po niecałej godzinie od retrievera, zbliżyliśmy się do mostu drogowego w Kózkach, gdzie na lewym brzegu postanowiliśmy chwilę odpocząć i… natrafiliśmy na coroczny zlot motocyklistów! Cudowne maszyny zasiedlały cały skraj lasu i co chwila było słychać strzały z tłumików. Pogapiliśmy się nieco (również na dziewczyny), zjedliśmy po francuskim hot-dogu i ogórku małosolnym i w drogę.

Nie upłynęliśmy daleko, kiedy po prawej stronie zobaczyliśmy ośrodek. Ponieważ nadal czułem się nie najlepiej, postanowiliśmy tu zanocować. Pogadałem z panią kierownik, zapłaciłem 20zł, rozbiliśmy namiot, upichciliśmy makaron z sosem i mięsem, i spać.

W nocy nadal się źle czułem, więc postanowiliśmy, że zwijamy żagle i wracamy. Teraz Adaś poszedł dowiedzieć się gdzie jesteśmy, a ja po prysznicu biorę się do pakowania.
Wrócił Adaś i powiedział, że wieś się nazywa Wólka Nadbużańska, a ośrodek „Pod Sosnami” czy jakoś tak. No to Adaś idzie się kapać, a ja dzwonię po właściciela kajaka, a potem pakuję rzeczy, bo chcemy, żeby nas za godzinę stąd zabrał (licho wie, jak długo potrwa podróż do Łodzi).

Kiedy Adaś wrócił, zostawiłem mu resztkę pakowania, a sam poszedłem na drogę wypatrywać faceta. Po jakichś 20 minutach nadjechał lekko spóźniony, zabrał kanoe i zgodził się nas podwieźć do Kózek, ale nie dalej, bo bał się z łysymi oponami natrafić na policję. Podczas jazdy okazało się, że cała impreza z kajakami będzie nas kosztowała 70 zł. Zapłaciliśmy i wysiedliśmy na przystanku autobusowym w Kózkach. Za kilka minut autobus do Białej Podlaskiej.

Autobus nie przyjechał, a my zorientowaliśmy się, że w samochodzie gościa zostawiliśmy całe nasze żarcie. Nie 100 zł :(( Kupiliśmy więc mineralkę i niemrawo łapiąc stopa czekamy na następny autobus – tym razem do Łosic – który ma być za godzinę.

W międzyczasie bezskutecznie próbowaliśmy dowiedzieć się o rozkład jazdy pociągów z pobliskich Sarnak, ale wobec braku danych postanowiliśmy pchać się PKSem do Siedlec. Jakoż i okazało się to słuszne, bo przesiadka z jednego do drugiego autobusu w Łosicach oraz z autobusu do pociągu w Siedlcach odbywały się biegiem (autobusy kosztowały po ok. 6 PLN, pociąg z Siedlec do Łodzi normalny 33 PLN, ulgowy 21 PLN). A potem już jechaliśmy pekape do Warszawy Wschodniej. Na miejscu byliśmy po 15 – jakieś 20 minut po odjeździe pociągu do Łodzi – następny za prawie dwie godziny. No to jedziemy na Centralny, żeby coś zjeść. Tam pochłaniamy po porcji kurewsko ostrej chińszczyzny po 6,50 i czas nam upływa przy niej niemal do odjazdu pociągu do Łodzi. Potem już tylko 1,5 godziny telepania i KONIEC ESKAPADY ELBRUSOWEJ.