O 1.40 obudziło mnie straszliwe szarpanie namiotem i wycie wichru. Dodatkową atrakcją były błyski i huki, gdyż była to po prostu burza śnieżna. Momentami były same błyski i jednocześnie suche trzaski, takie jakby z bicza, a czasem waliło ciut dalej – mijała sekunda-dwie między błyskiem a hukiem. I tak to trwało przynajmniej z godzinę. Potem mi się znudziło obserwowanie tych zjawisk, zwłaszcza, że zrobiło się naprawdę zimno, więc pożyczyłem od Piotrka trzeci polar (warto wziąć naprawdę dobry śpiwór – Miki ma puchowy Małachowskiego, zaskakująco lekki zresztą – 600 gram, i mówił, że w jednym polarze było mu akurat) i poszedłem spać.

Rano nieco przestało wiać. Pierwszy wstał Miki, który zabrał się do odkopywania namiotów. Kiedy już odkopał wyjście z naszego, ruszyłem mu z odsieczą. Namioty, mimo murków ochronnych (które prawdopodobnie uratowały nas od zdmuchnięcia), były zasypane przeciętnie na pół metra od poziomu gruntu. Miejscami prawie na metr, więc na wysokość murków sprzed podwyższenia. Najgorzej mieli w nocy Żaba z Mikim, bo im prawie namiot złożyło z dwóch stron i trochę poddusiło, i jedno musiało spać na drugim tylko nie wiem, które na którym.

Powoli odszuflowaliśmy z Mikim trzy namioty, reszta się zwlekła i zaczynamy się pakować. Zwijamy nasz obóz III na 4378 i schodzimy do Prijuta, żeby trochę się wysuszyć i mieć wrzątek na miejscu. Toruniacy, którzy mieli się po mnie zjawić o 3.00, żeby iść na Elbrus, nie przyszli oczywiście, może nie trafili? Tak to jest, jak się człowiek umawia na atak szczytowy w śnieżycę...

Zeszliśmy do Prijuta/hiżyny, a tam tłok. W końcu mieszkamy w szóstkę w Prijucie za 200 rubli od osoby w pięcioosobowym pokoju. Nim przenieśliśmy się tam, spotkaliśmy Toruniaków, z którymi umówiliśmy się nazajutrz na atak szczytowy (znowu!). Opodal miejsca, gdzie oni są rozbici, zbudowano międzynarodowego bałwana z plecakiem i wszystkim, co niezbędne do przetrwania w górach (m.in. komórką). Kilka pamiątkowych fotek z Rosjanami i Ukraińcami i poszliśmy się zagospodarować w Prijucie. Po śniadaniu Miki z Sokołem poszli do Beczek naładować komórki (to najwyżej położone miejsce na trasie, gdzie bywa prąd). Tam spotkali część grupy Zbyszka A., ale jeszcze bez niego samego. Zaś ja, Mały i Agnieszka postanowiliśmy znów pójść do góry, głównie po to, aby zaaklimatyzować Żabę powyżej 4500.

Szliśmy rządkiem w mieszanej ukraińsko-niemieckiej (a może austriackiej) grupie. Gdy dotarliśmy do naszego, opuszczonego rano obozu III, zaczęli go tamci podziwiać, więc przyznaliśmy się, że to w dużej mierze nasze dzieło. Powyżej z każdą chwilą zaczął wzmagać się wiatr i śnieżyca. Tamci stopniowo rezygnowali i zawracali, tylko myśmy twardo wdrapali się jeszcze na górny skraj Skał Pastuchowa (ok. 4680 – Małemu chwilowo wysiadły baterie w GPS-ie). Tam Żaba, która przez cały czas czuła się wyśmienicie (co było aż podejrzane) nagle spróbowała nam zemdleć, więc w związku z tym i pogodą, zawróciliśmy. Całą z droga z Prijuta (4080) na 4680 i z powrotem zabrała nam 2 godziny i 40 minut, a więc szliśmy całkiem szybko. Po przyjściu do Prijuta ja i Miki poszliśmy spać ze względu na planowany jutrzejszy atak szczytowy, a reszta siedziała na dole w „sali socjalnej”. Potem jeszcze było pakowanie plecaka na atak, trochę żartów po ciemku (w Prijucie nie ma, jak wspomniałem, prądu) i poszliśmy wszyscy spać.

Zgodnie z planem wstaliśmy z Mikim o 1.00, ale wnet stwierdziliśmy, że pośpimy jeszcze do 1.50. O 2.00 mieli być gotowi Toruniacy i przyjść po nas ze swojego namiotu. O 1.50 wyjrzeliśmy na dwór. Okazało się, że jest śnieżyca i wichura i że nie mam mowy o ataku. Toruniacy pewnie stwierdzili to samo, bo nawet nie przyszli. Poczekaliśmy z Mikim 15 minut w jadalni, po chamsku podjadając ze stołów przygotowanych dla innych grup na rano to to, to owo, ale nie doczekawszy się Toruniaków, znów poszliśmy spać.