Spałem dobrze, ale krótko, bo już od 3.00 nie spałem. Najważniejsze, że ani mnie łeb nie boli, ani nie mam zawrotów głowy, ni innych symptomów złej aklimatyzacji (oby tak wszyscy!), no, ale nasza wysokość (3830 m n.p.m.) też jeszcze do wybitnych nie należy. Namioty mamy rozbite na ostatniej grzędzie skalnej przed Prijutem, z trzech stron w odległości kilku-kilkudziesięciu metrów otaczają nas brzegi lodowca. Jest pokryty świeżym śniegiem i wygląda po prostu jak świeży śnieg. Ktoś zapobiegliwy zbudował na naszej grzędzie kamienne murki z luźno leżących głazów, które częściowo chronią przed wiatrem.

Ranek wstał bezchmurny. Jacyś kolesie jeździli o 6.00 zwykłymi motorami przez lodowiec po drodze zrobionej przez ratraki (rat rak, czyli nowotwór u szczura), potem szło kilku do góry, więc wyszedłem przed namiot. Roztoczył się przede mną imponujący widok przynajmniej kilkadziesiąt kilometrów na wschód, południe i zachód – na główny grzbiet Kaukazu. Tym razem ponadtrzytysięczników naliczyłem przy idealnej pogodzie ponad 130! Dokończyłem pierwszą kliszę i napocząłem kolejną, robiąc kilka zdjęć niezwykłym widokom. Sfotografowałem np. groźne szczeliny lodowca, który sąsiaduje z naszym obozem od zachodu. Elbrus, rzecz jasna (bo ośnieżona) jak na dłoni. Ponieważ jest już po siódmej, więc mimo zimna trzeba wstawać i powoli pakować się w dalszą drogę.
Czy kuliście kiedyś wodę na herbatę? Wziąłem od Małego czekan i zrobiłem dwie zgrabne kopalnie odkrywkowe wody w formie zlodzonego śniegu. Urobek w formie stałej był ładowany do transporterów – garnków, a następnie przetapiany na wodę. Po śniadaniu i ględzeniu bóg-wie-o-czym wreszcie ruszyliśmy dalej. Najpierw ja z Żabą, która uparła się, że dziś niesie plecak co najmniej do Prijuta, a może i wyżej. W międzyczasie wyprzedził nas Miki, jacyś Finowie i w ogóle tłum dziki. Miki pomógł Żabie na ostatnich metrach przed Prijutem, a tam nasza para z Mira, czyli Pabianic/Łodzi/Torunia/geografii. Dzisiaj idą na lekko do Skał Pastuchowa. My zdecydowaliśmy spać dziś w pobliżu miejsca, gdzie wczoraj doszli na lekko wszyscy oprócz Żaby. Chłopaki poszli szybciej, a ja, dziś średnio dysponowany (ale chyba bardziej z powodu ciężaru plecaka niż wysokości) powlokłem się za nimi tak, żeby mieć zamykającą pochód Żabę najdalej kilkadziesiąt metrów z tyłu.

Ponieważ szedłem wolno, chłopaki zdążyli rozbić namioty, a ja popodnosić trochę plecak Żabie, co mnie setnie umęczyło (takie kursowanie tam i z powrotem raz z tym raz z tamtym plecakiem). Obóz trzeci położony jest całkowicie na śniegu (dwa poprzednie były na skałach) na wysokości 4378 m n.p.m. Z jednej strony osłania go półtorametrowej wysokości mur ze śniegu chroniący przed wiatrem, z drugiej sąsiadują z nim podnóża Skał Pastuchowa.

Wszyscy chcą się aklimatyzować idąc dalej na lekko, ale Piotrek jest wypompowany, Żabie drugi dzień z rzędu leci krew z nosa i boli ją brzuch, ale generalnie najgorszy kryzys ma już chyba za sobą. Ja, póki co, jestem lekko kołowaty (uczucie jak np. przy narastającej gorączce), ale w sumie jest nieźle, nie licząc Sokoła, który sobie chyba porządnie załatwił oczy (ma coś niehalo okulary) i siedzi w ciemnym namiocie z koszulką na głowie. W najlepszej formie są Miki i nieco przypieczony słońcem Adaś. Już było ustalone, że ewentualny jutrzejszy pierwszy atak szczytowy poprowadzą Miki, Adaś i Sokół, ale tego ostatniego ze względu na oczy raczej już na pewno zastąpi Piotrek, który mimo słabości chce dziś jeszcze (jest 16.30) wejść na 5000 i zejść z powrotem. Trochę się moim zdaniem za bardzo uparli na atak szczytowy już jutro, ale z drugiej strony póki jest pogoda, trzeba – jak mówi Mały – ataken! Jeśli będą wieczorem w miarę żwawi – pójdą jutro, jeśli nie – trzeba się będzie jeszcze poaklimatyzować. Ja też jeszcze dziś zamierzam się trochę wdrapać, na 4500-4600, bo wyżej już nie zdążę. Noc więc może być ciężka, bo ponoć jest reguła mówiąca, że trzeba w wysokich górach wejść danego dnia przynajmniej 300 metrów wyżej niż się nocuje. Jutro znów tą samą drogą spróbuję wejść na 5000, ale muszę z samego rana, żeby móc wypocząć przed ewentualnym pojutrzejszym atakiem naszego drugiego zespołu, który będzie się składać z Sokoła (jak sobie oczy podreperuje) i ze mnie (jak nie padnę). Metr od nas rozbili się trzej goście, którzy wyszli na szczyt dziś o 8 rano, byli tam o 14, a zeszli przed 16. Pozazdrościć klimy! No, ale chłopaki jadą do Polski z Ałtaju i wstąpili na Elbrus, bo po drodze im było...

Ponieważ z trójki naszej, co została w namiotach ja jestem stosunkowo najbardziej na chodzie, więc dostałem (jako kiero!) odpowiedzialne zadanie zagotować tyle wody, ile się da i zrobić 4 termosy herbaty na dwóch maszynkach, póki tamci z aklimatyzacji na Skałach Pastuchowa nie wrócą. Pogoda jest wysoce (4378) oryginalna – naszła chmura, zrobiło się jak w szklarni, ale jednocześnie bucha para z ust i przebija wyjątkowo rozproszone promieniowanie słoneczne, które dosłownie piecze w skórę. Może stąd częściowo kłopoty Sokoła z oczami. Jest przy tym wszystkim zazwyczaj bezwietrznie (jak zawieje, to lodowato) i totalna mgła – prawie nic nie widać. Twarz mnie piecze, a przy tym jest mi zimno, ot – uroki obozu III...

Żeby uciążliwości było jeszcze nie dość, w moim plecaku wystąpił syndrom smalcowy, czyli wybabranie się żarcia z puszki (nazwa od smalcu Adasia w Mirze). U mnie była to jedna jedyna zabrana sałatka rybna Neptun, którą wziąłem dla urozmaicenia monotonii pasztetowo-smalcowej. No i se urozmaiciłem...

Chłopaki (prócz Sokoła i Żaby) poszli się aklimatyzować, a ja zostałem przy palnikach. Oczywiście zaraz zaczęły się z nimi kłopoty. Palnik Mikiego zgasł, ale udało się go uruchomić przy pomocy naszych namiotowych sąsiadów. Co z tego, skoro do powrotu chłopaków (czyli przez ok. 3 godziny) nie udało się zagotować nawet jednego garnka wody! Z palnikiem Piotrka było jeszcze gorzej – buchał wielkim płomieniem i czarnym dymem przez sekund 5, po czym zgasł i wielokrotne próby uruchomienia go spełzły ostatecznie na niczym, a ja tylko niepotrzebnie wymarzłem.

Chłopaki wrócili o 18.00. Ponieważ światło było już stosunkowo słabe, Sokół także postanowił iść łapać klimę, za to Żaba stwierdziła, że nie idzie. Poszliśmy więc we dwóch. Mimo wysokości i mgły szło się bardzo dobrze, tyle że powoli. Minęliśmy skały Pastuchowa i na 4700 dostrzegliśmy rozbity niedaleko szlaku namiot. Okazało się, że był to samotny Rosjanin ze złotymi zębami. Postanowiliśmy z Sokołem wejść ponad 4812 – taką wysokość osiągnęli poprzednio chłopaki. Już od Skał mgła zaczęła się przerzedzać, a na 4700 roztoczyły się niezwykłe widoki. Wszystko poniżej było w rozświetlonych słońcem chmurach, a nad nami czyściutki Elbrus. Mimo że słońce już zachodziło, pognaliśmy (w miarę możliwości) jeszcze do góry i ostatecznie osiągnęliśmy 4819 m n.p.m. Potem biegiem w dół, by zdążyć przed nocą. Po drodze znaleźliśmy jeszcze czyjeś wełniane rękawiczki i w niecałe dwie godziny byliśmy z powrotem przy namiotach.

Nastąpiła teraz dyskusja na mrozie, kto idzie jutro na górę. Ponieważ czułem się bardzo dobrze, po cichu myślałem, żeby pójść na pierwszy atak. Z Sokoła oczami jest kiepsko, Mały też nie w pełni sił, ale się uparli iść, więc ostatecznie pierwszy zespół do ataku szczytowego okazał się następujący:

Ponieważ miały iść po 3 osoby przez dwa dni, zgodnie z sugestią Piotrka postanowiliśmy, że drugiego dnia pójdzie także czwórka w składzie:

Oczywiście, jeśli Mały i Miki będę mieli siły...

Ogromnym problemem może okazać się sprawa palników. Kiepska, ruska benzyna je zatyka i dlatego nie chcą grzać. Ponadto zostało jej nam już bardzo mało – maksymalnie na dwa dni. Rozwiązaniem może okazać się Prijut, tylko że tam za gotowanie trzeba płacić. Póki co jednak udało nam się wyżebrać od naszych sąsiadów Polaków maszynkę gazową z pełnym cartridge’m (pozwolili nam wypalić cały!) i dzięki temu chłopaki mają gorące napoje na jutrzejszy atak.