Dzień 2, 16.07 (poniedziałek)
Varnsdorf – Chřibska – Panska Skala – Česka Kamenice – Jetřichovice, 61,9 km

To miał być krótki i łatwy dzień. Miał.

Ranek wstał leniwy, razem z przebitą dętką w Magdy tylnej oponie. Po wymianie i wszelkich porannych rytuałach już w południe byliśmy w siodłach :p

Jazdę rozpoczęliśmy od poszukiwań sklepu, ponieważ po dość wczesnym śniadaniu nie zostało w nas już nawet śladu. Sklep w Horni Podluži, jedyny, miał sjestę do 13, więc już o 13:10 udało nam się kupić drugie śniadanie ;) Konsumpcja bułek, salami, batonów i coli, dużo coli (upał!) upłynęła nam na dyskusjach z właścicielem terenu, na którym (terenie, nie właścicielu) chwilowo zaparkowaliśmy. Teren był opuszczony i nieogrodzony, jednak właściciel stwierdził, że to nie jest kemping i że generalnie mamy spadać. Na szczęście w międzyczasie udało nam się zjeść w cieniu „jego prywatnego” drzewa. A warto było, bo temperatura wynosiła ponoć 36 st.

Dalsza droga wiodła przez Horni Podluži do wsi Chřibska, gdzie postanowiliśmy zostawić rzeczy i po zrobieniu pętli „na lekko”, wrócić po nie pod wieczór.

Kiedy – lżejsi – wyjechaliśmy z miłego restauracjo-pensjonatu była już godz. 15. Pętla wiodła przez Horni Chřibska, Krasne Pole (fatalna droga, klejący się acz sypki asfalt i stromo pod górę, odradzamy), Kytlice i Pracheň pod Panską Skałę. Skała, zgodnie z oczekiwaniami, okazała się niesamowita, pozrastane w jakby plaster miodu sześciokątne, bazaltowe słupy faktycznie przypominały piszczałki organów.

Niestety na podziwianie było mało czasu, a z powodu niesłabnącego upału również sił, zwłaszcza, że było już po 18, a przed nami powrotna część pętli i dalsza (wyglądająca na niedaleką) jazda z pełnym obciążeniem. Na szczęście w większości z górki, bo trzeba przyznać, że podjazdy tego dnia dały nam chyba jeszcze bardziej w kość niż poprzedniego.

Do Czeskiej Kamienicy zjechaliśmy malowniczą i bardzo długą stromizną przez wieś Pyrsk, usiłując po drodze znaleźć serwującą coś więcej niż piwo restaurację czy bar, ale niestety zaspokoić głód udało nam się dopiero w Plusie na przedmieściu samej Czeskiej Kamenicy. Tamże okazało się też, że tym razem to Miki złapał gumę w tylnym kole. Wymieniliśmy dętkę i zjadłszy umorusanymi łapami, podążyliśmy dalej w dół rzeki Kamenice. Niestety chwilę potem skończyło się rumakowanie i trzeba było odbić w prawo, czyli w górę przez Kunratice i Studeny do Chřibskiej po nasze rzeczy. W tym momencie byliśmy już tak wyczerpani, że na ostatnich dwóch podjazdach prowadziliśmy rowery :(

Kiedy odebraliśmy depozyt (a obawialiśmy się, że może już być nieczynne!) mocno się już ściemniło, więc w miarę naszych sił „popędziliśmy” ku Jetřichovicom. Ponoć miało być już tylko 4 km, ciągle w dół. O ironio! Najpierw był 14% podjazd, później nie mniej ostry zjazd w ciemnościach, a później jeszcze jeden – choć już nie tak stromy – podjazd o długości 1 km. A za nim, schowany w głębokich opłotkach czaił się kemping. Skrajnie wyczerpani zameldowaliśmy się tuż przed 23.

Cena 130 Kč za dwie osoby plus namiot.

Dzień 3. 17.07 (wtorek)
Rest (&the best)

Forma coś nam nie służy, więc postanowiliśmy odpocząć. Miki nawet  - celem odbudowania zasobów organizmu cały dzień jadł gorące kubki i zupki chińskie – mimo upału. Odwodnienie dało znać o sobie. Gwoli rozrywki wymieniliśmy pod wieczór szprychę w tylnym kole u Mikiego, a koło po wszystkim udało się nawet w miarę wycentrować. Dzień bez awarii dniem straconym?

Dzień 4. 18.07 (środa)
Jetřichovice – Hřensko – Dêčin – Benešov, 50,0 km

Pobudka o 7, wstaliśmy o 7:30. Pakowanie, szykowanie, wyjazd o 10:25. Tak samo jak w zeszłym roku mija nam ten poranny czas i sami nie wiemy na czym. Rano nawet prysznica nie wzięliśmy! (bo dostępny był tylko zimny :p)

Do Mezni Louki poszło nam całkiem gładko, choć były dwa lekko zadyszkowe podjazdy. Potem zjazd do przystanku autobusowego Tři Prameny, skąd czerwony szlak pieszy prowadzi do Pravcickiej Brany – formacji skalnej, którą „trzeba’ zobaczyć. Ponieważ nie było jak bezpiecznie zostawić rowerów, a Magda i tak nie „paliła się” do wycieczki pieszej (na dodatek siąpiło), więc Miki poszedł sam.

Po drodze do bramy mnóstwo skał, rzadko spotykane formacje (dziurki w piaskowcu!) i generalnie fajnie, ale wszystko to razem Miki zaliczył i obfotografował w 55 minut. Brama super, naprawdę, choć wspinałbym się tam akurat na każdej innej skale ;)

Z Trzech Pramenów łagodny zjazd do Hřenska, gdzie wciągnęliśmy po hot-dogu z frytkami i już poginaliśmy przez totalną komerchę przygranicznej, czesko-niemieckiej mieściny (krasnale ogrodowe, ręczniki, pamiątki, papierosy, mydło i powidło – a u nas chyba już tak nie ma?). Potem miało być w górę Łaby. Tylko że mimo, że jechaliśmy ewidentnie pod prąd rzeki, mieliśmy wrażenie, że więcej zjeżdżamy niż podjeżdżamy. Po dłuższych dywagacjach doszliśmy do wniosku, że musiały nam szwankować błędniki (no chyba że Łaba w przełomie przez Czeską i Saksońską Szwajcarię płynie pod górę? ;). Tak czy owak było miło.

W Decinie spędziliśmy znacznie więcej czasu niż chcieliśmy, najpierw próbując się dostać do Tesco, a potem z niego wydostać. Chyba zgubiła nas liczba rzek (trzy) i mostów (chuj wie ile :p). Potem zahaczyliśmy o sklep rowerowy, żeby uzupełnić braki w zapasowych dętkach i szprychach (plus Magdy lampka, bo jeszcze w Polsce pękł jej zaczep). Wreszcie chcieliśmy jeszcze zobaczyć rozarium na zamku, ale kiedy, po dłuższym błądzeniu, udało nam się tam trafić, to już się nam odechciało :p Zresztą rzut oka wystarczył, żeby stwierdzić, że ładniejsze róże są na Magdy babci działce ;)

Mosty Decina

Uderzyliśmy więc do Beneszowa, a nas uderzyło, jak ciężko nam się jedzie. Wprost niewiarygodne! Lekki podjazd i od razu dramat. Potem jednak okazało się, że ten „lekki” miał jednak 8%, a my wszak wciąż bez szczytowej formy, więc ciut nas to pocieszyło, ale nie za bardzo.

Na kemping dotarliśmy o 18:30. Kąpiel w basenie in situ (sic!), kolacja, rozbijanie namiotu i zakupy w Tesco (sic!) – chyba jesteśmy uzależnieni ;) Jeszcze Miki zagrał dwa mecze w ping-ponga w ogródku miejscowej knajpki, stwierdził, ze tu też jest bez formy i wróciliśmy na kemp.

Tamże okazało się, że Miki ma częściowo oderwany górny zaczep od sakwy (dzień bez awarii dniem straconym!) oraz że grupa młodzieży bawi się płonącymi kulkami oraz w plucie ogniem, więc chyba już pora spać ;)

Aha! No i że rozbiliśmy się centralnie pod latarnią (groar!). No tak, a last but not least okazało się, że z damskiej ubikacji ukradziono nam ładowarkę Energizer wraz z dwiema bateriami od aparatu. Ech...

Kemp 148 Kč za noc.