Trochę, a nawet dużo zwiedzania. Trochę, a nawet dużo jeżdżenia po mieście i okolicy. Najpierw obejrzeliśmy je całe, a że jest stosunkowo nieduże (acz „rozrzucone” z powodu kilku dość stromych wzgórz umieszczonych blisko centrum), więc już po dwóch czy trzech dniach plan miasta przestał nam być potrzebny ;)
 
Oglądaliśmy zarówno wszystkie mosty, jak i stare miasto. Zarówno stadion Slovana (akurat był mecz Słowacja – Czechy, Słowacja wygrała po raz pierwszy w historii, ależ było święto!), jak i katedrę św. Marcina. Hrad, rafinerie na południowym brzegu Dunaju, pobliskie wsie przerobione na przedmieścia (w tym Rusovce z bardzo ładnym dworkiem, niestety akurat w remoncie) i raz jeszcze stare miasto. A nawet dwa razy ;)

No i jeszcze zamek Devin na północnych przedmieściach u ujścia Moravy do Dunaju. Właściwie to ruiny zamku, bo jak 1806 spalił go Napoleon, to już austriacy nie odbudowali ;) Ale w sumie bardzo ładny.


 
Ale ile można jeździć po mieście? Mnie się znudziło, Maćkowi też. Ale każdy z nas zareagował na to inaczej. Maciek postanowił pozwiedzać muzea i któregoś dnia wsiadł w tramwaj do centrum i tyle go widziałem ;) Ja postawiłem na rower, bo w końcu po to tu przyjechałem, nie? :)

Wybrałem się zatem na samotną wycieczkę wokół stolicy Słowacji od strony południowej. Trasa wycieczki wiodła przez trzy kraje...
 
Na Węgrzech zaczęło się od zakazu ruchu rowerów. Tylko którędy w takim razie jechać? Nie było alternatywy, więc jechałem normalnie szosą. W poczuciu, że słusznie czynię upewnił mnie inny – wyraźnie miejscowy – rowerzysta robiący dokładnie to samo, co ja.
 
Moson Magyarovar jest sennym, prowincjonalnym miasteczkiem z jednym dość ciekawym kościołem i pomnikiem jakiegoś króla przed tymże. Kiedy sobie pod pomnikiem zajadałem lody, podeszła do mnie grupa włoskich turystów i dalejże pytać po włosku czyj to pomnik. Ja włoskiego ni w ząb (skąd zatem wiedziałem, o co pytają? Nie wiem, tyle jakoś zrozumiałem), a poza tym sam nie wiedziałem, co to za jeden na cokole, więc chciałem się wykpić jedynym, co mi się przypomniało „no comprendido” (szkoda, że to po hiszpańsku, ale zrozumieli!). A oni na to po włosku: „no widzisz! Rozumiesz, skoro umiesz powiedzieć, że nie rozumiesz!”. Roześmiałem się i pomachałem im na pożegnanie.
 
W miasteczku był również kemping, więc z ciekawości spytałem o cenę: 10 marek niemieckich (jeszcze wtedy istniały, a na Węgrzech były najwyraźniej co najmniej półoficjalnym środkiem płatniczym) za osobę za noc. Drogo, jak na tamte czasy i na były demolud, zwłaszcza, że w miasteczku nie było właściwie nic ciekawego!
 
Następnie skierowałem swe koła ku granicy austriackiej. I tu problem, przejście, które wybrałem, było li tylko autostradowe! (dostałem się do niego polną drogą wzdłuż autostrady). Na szczęście po stronie austriackiej była już normalna droga, a austriacki pan pogranicznik okazał daleko idącą i bynajmniej nie niemiecką elastyczność machając mi tylko karabinem, że mogę jechać.
 
Mając w tym momencie w nogach już dobrze ponad 80 km czułem się wciąż wyśmienicie i w myślach śmiałem się z Maćka, że wybrał jakieś muzea, zamiast takiej fajowej przejażdżki ;)
 
W Austrii wszyściutko było uporządkowaniuteńkie, ogródki równo przystrzyżone, drogi idealnie gładkie, domki ślicznie pobielone. Krótko mówiąc: nuda. Nawet żadnych pagórków (oprócz tych na zachodnim horyzoncie) na pociechę. Na dodatek upał był niemożebny, pić się chciało, a ja miałem tylko to, co zabrałem z Bratysławy, bo ani forintów, ani szylingów na zakupy nie zabrałem. Jakoś jednak dobiłem do Kittsee (dodajmy że nie bez przyjemności, bo jazda sama w sobie dawała mi wciąż dużo radochy) i w pierwszym napotkanym słowackim sklepie wydoiłem do zera półtoralitrową butelkę czegoś. Dalej już znaną trasą wróciłem przez Petržalkę do Bratysławy dumny i blady ze zmęczenia oraz z powodu rekordu życiowego przejechanych okrąglutkich 120 km w ciągu jednego dnia (i to niecałego, była dopiero jakaś 16!). A tu Maciek wraca przed 18 z muzeów i mówi, że chętnie by się gdzieś przejechał. W to mi graj – wyśrubuję sobie rekord! ;)
 
Nabiliśmy jeszcze 20 km po przedmieściach Bratysławy (w części, w której jeszcze nas nie było), po czym ja – zmordowany do niemożliwości – zwaliłem się spać. Nazajutrz mieliśmy ruszać do Wiednia...

Nazajutrz padało. Po raz pierwszy od dwóch tygodni padało. No shit! Zresztą, żeby tylko! Na dodatek wiał dość mocny zachodni wiatr. Generalnie lipa, bo do Wiednia czekałaby nas siedemdziesięciokilometrowa wycieczka w deszczu pod wiatr. Stwierdziliśmy, że aż tak zaprawieni w bojach nie jesteśmy i odpuściliśmy. Jako że Wiedeń miał być tylko na jeden dzień (wJedeń dzień!), a potem i tak czekał nas powrót, więc postanowiliśmy skrócić nasze męczarnie i wsiedliśmy ok. południa w pociąg ku polskim hranicom. Pociągów, którymi jechaliśmy też było kilka, ale w sumie bezpiecznie dowiozły nas do Łodzi, gdzie zameldowaliśmy się bodaj nazajutrz rano. Nasz pierwszy Tour de Slovakia był zakończony.